Posty

22-05-2018

Przez lata samotności zdołałem przywyknąć do ciszy, do bezpiecznego bezruchu. Od dawna - kiedy jeszcze pracowałem - nikt na mnie nie czekał, a rzeczy zawsze pozostawały tam, gdzie je odłożyłem. Choćby przed miesiącem, albo jeszcze dawniej. Chyba nawet irytowały mnie próby ingerowania z zewnątrz (swego czasu Wadera zdążyła się przekonać, że to nie jest takie proste). Nigdy nie byłem do końca sam. Co prawda zabrakło Wojtka. Nie miałem "normalnej" rodziny, czy dzieci. Jednak zawsze ktoś znajdował się w pobliżu. Brat, który po studiach wyjechał. Młody. Kuzynka, która od długiego czasu już się nie odzywa... A., który zmarł. Mimo wszystko często doskwierała mi samotność. Bycie samotnym nie równa się z byciem samemu. Z drugiej strony można powiedzieć, że moje życie stanowiło dla mnie prywatny obszar, który mogłem nadzorować i układać wedle własnego uznania - bynajmniej dopóki narastająca depresja oraz fizyczne ograniczenia nie przejęły nad nim kontroli. Życie znosiło mnie na różne ...

13-05-2018

Termin operacji dość bliski, tymczasem opadłem z sił. Nie jestem pewny, co bardziej mnie wykańcza - stan zapalny i gorączka, czy może lęk. Powraca irracjonalne obarczanie winą samego siebie (przecież miałem ochotę trafić do szpitala). Cóż... Wiem, że nie mam na to wpływu, jednak i tak czuję się do niczego. I siedząc przed budynkiem, nieopodal znaku kategorycznie zakazującego palenia, wsłuchuję się w odległy pomruk burzy. Zaraz potem stukot deszczu. Z początku dość leniwy, lecz szybko przybierający na sile. Zdusiwszy niedopałek papierosa wyciągam rękę, by poczuć na niej wielkie krople. Ogarnia mnie zarówno poczucie bezpieczeństwa, jak i lęk. Że znowu mogę wszystko stracić. Odpalam drugiego. Zza łez, które napłynęły mi do oczu, wszystko wokół wydaje się być tak ulotne. Zupełnie jakby miało się za chwilę rozpłynąć w powietrzu. Jestem osłabiony. Moja koszulka lepi się od potu - mimo przyjemnego chłodu oraz orzeźwiającego zapachu deszczu. Zamykam powieki i... Czuję jego obecność. W jego sł...

02-05-2018

Rzadko tutaj piszę, wiem. Dokucza mi permanentny ból o różnym stopniu nasilenia, który skutecznie potrafi pozbawić sił. Dzisiaj dostałem nowe proszki, w tym Pavulon (uśmiech) - tzn. lek zwiotczający mięśnie i coś na ugaszenie stanu zapalnego. Ponadto za radą Tomka zapytałem o plastry zamiast kiepsko pomagających tabletek przeciwbólowych. Może będzie lepiej... Cóż. Jednym mogę się pochwalić. Nie jestem pewny, czy chwalę się teraz uporem godnym patriotyzmu, który zaszczepił we mnie dziadek, czy raczej głupotą. Zdołałem wywiesić polską flagę. Czynność ta okazała się dość trudna i bolesna w skutkach. (uśmiech)   (Lecz przysięgaliśmy na orła i na krzyż, Na dwa kolory, te najświętsze w Polsce barwy. Na czystą biel i na gorącą czerwień krwi, Na wolność żywych i na wieczną chwałę zmarłych.)

15-04-2018

Dzisiaj będzie krótko i chyba tylko dlatego, że dawno niczego nie wrzuciłem. Piszę i czuję pustkę w głowie. To, o czym mógłbym ewentualnie pisać nie nadaje się na blog (a może nie dojrzałem). Podzielę się tylko jedną refleksją. Spostrzeżeniem.  Dziwię się i nadziwić nie mogę. Ktoś mi kiedyś powiedział, żebym się zbyt wiele nie dziwił, bo zostanę dziwką. Uhm... Aczkolwiek naprawdę się dziwię. Bo kiedy już coraz częściej godziłem się z faktem, że przyjdzie mi zdechnąć... I coraz częściej czule gładziłem broń... Obudziło się coś dziwnego, każącego jeszcze tu zostać.  Człowiek stary, zniszczony, głupi, a życie wciąż płata figle. Ale chyba (?) pozytywnie. Tymczasem na innym froncie kompletnie zawaliłem sprawę i przepraszam za to wiadomą osobę...

07-04-2018

Na wstępie ostrzegam - wypiłem dość sporo. Ale Tomek twierdzi, że po pijaku piszę całkiem dobrze. Zobaczymy... *** 11:30. Pogrzeb kapusia. Dla niewtajemniczonych - biologicznego brata, który już dawno temu dla mnie umarł. Teraz oficjalnie. Podobnie jak w przypadku ojca, pojechałem sprawdzić, czy dobrze zakopali. Jakkolwiek to zabrzmi uśmiechnąłem się, kiedy go wjebali w dół. (...) Do kościoła nie wchodzę, na pogrzebie trzymałem się z boku. Części osób nie znałem, drugiej nie chcę znać. Za mną stał Młody, a w sercu miałem Waderę i Tomka. Wytrzymałem, choć kazałem się wycofać jeszcze przed końcem. Czułem / czuję ambiwalentne uczucia. Jest i ulga, i ból... *** Później. Po drzemce wypiłem ostatni łyk kawy. Siedząc w salonie patrzyliśmy na siebie  bez słowa. Trzymałem w obu dłoniach nieco poobijany kubek, natomiast Młody szklankę, z której od czasu do czasu popijał odrobinę wody. Psy stęsknione moim krótkim pobytem w szpitalu leżały obok obserwując nas obu. Czujnie. C...

30-03-2018

Po przebudzeniu doznałem dwóch dojmujących uczuć - zimna i bólu. Moim ciałem wstrząsnął dreszcz i mocniej naciągnąłem na siebie kołdrę. Zmęczenie nie opuszcza. A jednak jestem nieco spokojniejszy, bo podjąłem choć jedną decyzję.

25-03-2018

Obudził mnie śmiech. Przepełniony drwiną. Pogardliwy. Odruchowo wyjąłem broń spod poduszki i ignorując ból usiadłem na łóżku. Psy spały. Dziewczyny ułożyły się w nogach, mops pochrapywał pod kocem. Potrząsnąłem głową, by przepędzić resztki kiepskiego snu, jednak złośliwy chichot rozległ ponownie. Dochodził gdzieś z piwnicy. Podszedłem chwiejnym krokiem pod drzwi, za którymi znajdują się schody prowadzące w dół. Po drodze zawadziłem o krzesło, które runęło z hukiem. Drzwi zamknięte. Tak, jak je zostawiłem. Odbezpieczyłem broń, jednocześnie tłumacząc sobie, że to znowu moja schiza. Osunąłem się pod drzwiami nasłuchując. Psy zbudzone hałasami przybiegły do mnie, łasząc się zaspane. Poza tym nic. I w momencie kiedy zacząłem wierzyć, że to faktycznie schiza, usłyszałem jakiś szmer. Tuż za drzwiami. Szuranie, przeklęte szuranie. Podniosłem się z trudem czując jak spływa ze mnie pot. Mimo lęku przekręciłem klucz w zamku i otworzyłem z impetem drzwi. Czysto. Wciąż celując w mrok spowijający s...

21-03-2018

Krzysztof Kamil Baczyński "Spojrzenie" Nic nie powróci. Oto czasy już zapomniane; tylko w lustrach zsiada się ciemność w moje własne odbicia - jakże zła i pusta. O znam, na pamięć znam i nie chcę powtórzyć, naprzód znać nie mogę moich postaci. Tak umieram z pół-objawionym w ustach Bogiem. I teraz znów siedzimy kołem, i planet dudni deszcz - o mury, i ciężki wzrok jak sznur nad stołem, i stoją ciszy chmury. I jeden z nas - to jestem ja, którym pokochał. Świat mi rozkwitł jak wielki obłok, ogień w snach i tak jak drzewo jestem prosty. A drugi z nas - to jestem ja, którym nienawiść drżącą począł, i nóż mi błyska, to nie łza, z drętwych jak woda oczu. A trzeci z nas - to jestem ja odbity w wypłakanych łzach, i ból mój jest jak wielka ciemność. I czwarty ten, którego znam, który nauczę znów pokory te moje czasy nadaremne i serce moje bardzo chore na śmierć, która się lęgnie we mnie. 18 październik 1943r. Ot, całe wyjaśnienie zagadnienia zbitych luster. Znowu pozwoliłem so...

19-03-2018

 *** Otworzyłem oczy i nasłuchiwałem przez chwilę. Poranna toaleta Saby, delikatnie chrapanie śmierdziela. Poza tym spokój. I na raz opierdoliłem samego siebie - jasne, że spokój, przecież nikogo tu nie ma! Chłód przenikał moje ciało, a żadna pozycja nie była bezbolesna. Otworzyłem usta i przeciągnąłem po nich wysuszonym językiem. Zdecydowałem, że czas wstać (bluzgając przy tym ile wlezie). Nie podzielałem porannej, szalonej radości psów, jednak zająwszy się nimi z niemałym trudem zawlokłem się w końcu pod prysznic. I ogoliłem mordę. Zerkając w jakieś pozostałości po lustrze zastanawiałem się jak, kurwa, mogę sobie spokojnie patrzeć w oczy. Około południa wyglądałem w miarę poprawnie. Zmieniłem też przepoconą, pokrwawioną pościel. Logika, miewając przebłyski, podpowiadała mi nawet, że dawno niczego nie jadłem... Jednak sama myśl o tym przyprawiła żołądek o bolesny uścisk. Wybrałem fajkę i telefon do Młodego, żeby jednak przyniósł jakieś tam zakupy. I tu znowu wkurw. Bo zami...

16-03-2018

Obraz
Po raz któryś tam z kolei zbieram się w sobie, by coś napisać. I nie wiem co. Pustka. Bynajmniej będzie krótko. Być może mniej marudzenia, bo przecież ja wiecznie zrzędzę... Uśmierzając ból chwyciłem jednak tę sukę. Butelka, papieros... W głowie kłębią się zgoła oklepane myśli samobójcze. Co się ze mną stało? Ludzie bliscy, czy dalecy namawiając mnie na leczenie nie rozumieją, jak bardzo mam już dość. Jak nie chcę dłużej żyć w ten sposób. Jak chciałbym pójść do niego.  Pink Floyd - Comfortably Numb